У балота зрудзелы покрыў
хіба вырай на памяць скраў,
а тужлівы, нібы апокрыф,
снег загортваецца ў небакрай.

Падуладны зімовым метам,
да грудзіны ўчарнеў чарот,
нібы ў чэргах да апраметнай
і яго наступіў чарод.

Заліўныя абсягі старыц
затаілі ў глыбінях спуд;
вось у каго наступіла старасць:
вербам цяжка брысці на груд.

У здароўчага бору знешне
і ў каморы знутры – прыпас,
смольны золатам і не меншы
за мядовы, што зычыў Спас.

І дарога – неверагодна! –
не збылася глухіх капыт,
і бутэліцы штось нядрэмна,
што ў карчомачцы прыкупіў…